Çingit'e Mektup (1)

[kalemkar]

Sevgili Çingit; senden ayrılalı 37 yıl oldu. Kimi yıllar ,yaz aylarında seni ziyaret etmek nasip olsa da içimdeki hasreti dindiremedim. Gurbetten yola çıkmaya başladıktan sonra Senin toprağının kokusu burnumda tüterdi. Pazar'da otobüsten indiğimde araba tutabilecek kadar param varsa , köyün arabasının kalkma saatini bekleyemezdim. Bir an önce sana kavuşmak, bildiğim , tanıdığım , sevdiğim insanların ve tabiatın arasına kavuşmak özlemiyle yanardım.
Yıllar çabucak geçip gitti. Sana her dönüşümde , tanıdıklarımdan kimileri Kirazınsırtı veya Camisırtı'na taşınmış oluyorlardı. Kimi dede nine ve akrabalarımızın o şansı bile olmadı. Birçok akrabamız , gurbetin değişik vadilerinde ebedi istirahatlarına çekildiler.
Ah Çingit... Ayrılığın ilk yıllarına " nasıl olsa geçici bir süre" avuntusuyla katlanması kolaydı. Fakat yıllar geçtikçe senden ayrı kalmış olmak ve senden uzakta bir hayata mahkum olmuş olmak " içine cam döşeli bir yatak"ta yatmaya benzemeye başladı.
Her insanın bir Cennet tasavvuru vardır. Benim için de Cennet 1970 ve öncesinin Çingit'inden izler , sesler , renkler, desenler, bulunan yer Cennetttir.
Çocukluğumuzun o masum yıllarında senin üzerinde yaşayan her insanı tanırdık. Hiçkimse yabancımız değildi. Sadece insanları mı? Çingitimizdeki bütün ağaçları, çiçekleri, kuşları . çayırları, pınarları bilirdik. Yayla yollarında bir sığır görsek kimin olduğundan şüphemiz olmazdı. Fakat geçen yıl bir kez daha fark ettim ki artık köyümüzde yaşayanlar içerisinde tanıdığımdan daha çok tanımadıklarım var. Bu sadece benim için böyle değil, herkes benzer durumda.
Böyle olacağı yıllar önceden belliydi. Her yaz tatilinde , sana kavuştuğum zaman bir yıl içerisinde ahret yurduna göçenlerin isimleri söylendikçe, boğazıma bir şeyler düğümlenir, yüreğim burkulur , elimde olmadan gözümden yaşlar boşanırdı. Önceleri, göçüp gidenler yaşlılardı. Veya bana yaşlı gibi gelenlerdi. Fakat , son yıllarda "mektep" arkadaşlarım da birer ikişer sahneden ayrılmaya başladı. Göçüp giden hiç bir tanıdığın yerine bir yenisini bulamadım. Sevgili Çingitim , artık sana kavuştuğum zaman eskisine nazaran kendimi daha yalnız hissediyorum .
Ey aziz ecdadımın eşsiz yurdu: Sana gönlümdekileri olduğu gibi yazabilmem imkansız. Bunun için hem yeteneğim yok, hem de hiç bir söz sana olan muhabbetimi izah etmez, anlatmaz. Fakat ben yine de sana düzenli bir şekilde yazmaya devam etmek istiyorum.
Ecdadımın kadem bastığı her karış toprağını hasretle , muhabbetle öpüyorum aziz ÇİNGİTİM...

[gencagamustafa]

yazini okudum fakat beyenemedim nedeni isimsiz kimsin nedenismsini yazmadın.M.FERAH

[iskenaf]

Mustafa Abi, forumlarda isim yazma zorunluluğu yoktur. Forum kullanıcısı "kalemkar" takma adını kullanmış zaten...